عجیب حسیه این پیری...

سری پر از خاطرات دور. خاطراتی شیرین. خاطراتی تلخ...

عجیبه که وقتی آدم از گذشته گذر می کنه، حتی تلخی ها هم شیرین می شن. یه جورایی همه سختی های آدم، همه تلخی ها،... همه و همه شون می شن جزئی از وجود آدم...

گاهی، وقتی که به عقب نگاه می کنم، از آینده می ترسم. که چقدر سخته که یه روز در مورد امروز هم همین طور بگم و ...

و واقعا می ترسم که مبادا یه روز ببینم که تموم شد. و من کم گذاشته ام. که کم هم گذاشتم. خیلی کم.

عین کسی که سر جلسه امتحان مهمی مثل کنکور، غرق در بازی با مداد و کاغذش بشه و وقتی به خودش بیاد که بگن وقت تمام است...

خدایا، وقت تمام است؟!... اما من می خواستم...!

مرا گر تو بگذاری ای نفس طامع

                                     بسی پادشاهی کنم در گدایی

شرح این معامله رو از اینجا (لینک) بخونید.

شرح معامله ای که آن فرزانه در آن، یک لحظه دیدار حضرت علی علیه السلام را به هزار سال زندگی بی غصه با یک همسر خوب، نفروخت و رستگار شد.

گاهی حرف های ما را خیلی راحت می خرند. پس مراقب حرف های خود باشیم. (البته بیش از آن، باید مراقب دل خود بود.)

که عشق آسان نمود اول                  ولی افتاد مشکل ها

کوچک تر که بودم، مدت کوتاهی بود که فکر می کردم که چقدر خوبم.

اشعار عاشقانه حافظ رو که می خوندم، با خودم می گفتم، دیگه تا رسیدن به خدا مگه چیز دیگری هم مونده؟!

واقعا فکر می کردم که دیگه راهی تا خدا نمونده.

خودم رو عاشق می دونستم. و پاک باز...

الان که به اون لحظات فکر می کنم، خنده ام می گیره.

خنده به حال کسی که از شیطانی که در کمین نشسته خبر نداره.

خنده به حال کسی که خرابی خودش رو نمی بینه.

خنده به حال کسی که خندان، فکر می کنه که بعد این پیچ جاده، به مقصد رسیده.

چه راه طولانی ای...

اصول رو که نگاه می کنی، خیلی ساده است. باید با خدا صادق باشی و ندار. باید مطیعش باشی. باید گول این محیط مجازی رو نخوری. باید گول خواهش های نفست رو نخوری.

اما بعد کم کم مشکلات خودشون رو نشون می دن. نفسی که نمی ذاره تکون بخوری. توجیه هایی که می کنیم. گناه هایی که می کنیم. پرده هایی که به خاطر این گناه ها روی عقلمون می افتن. دیگه گناه رو نمی شناسیم تا بخوایم ازش دوری کنیم. فقط به خاطر کثیفی خودمون...فقط...

فکر کنم آخرش باید به این برسم که: هر کار خوبی که از دستم بر میاد انجام بدم اما مطلقا امیدم به کارام نباشه.

فقط امیدم به فضل اون باشه. فقط فضل... فقط!

و این اطمینان، ایمان می خواد. عشق می خواد. فراموش کردن خود، می خواد. بصیرت می خواد که خوب بشناسیش. بدونی و مطمئن باشی که : بیده الخیر...

---------------------

پی نوشت: سری به این دو لینک بزنید. خیلی زیباست: لینک اول لینک دوم

اشعاری از محمد هادی کلانتریان

عجیب است عجیب!

مسعود ده نمکی را می گویم. خودش عجیب نیست. عکس العمل ها در مقابلش عجیب است.

البته شاید هم طبیعی باشد.

برخی حرصشان در آمده که چرا این فرد با این اعتقادات یک دفعه گیشه ها را از دیگران ربوده.

برخی انتقاداتی به ذهنشان می رسد و می گویند. به او یا کس دیگه کاری ندارند. آنها کار را نگاه می کنند و انتقاد می کنند. نه سازنده آنرا.

برخی دوستش دارند و می خواهند پیشرفت کند. انتقاد می کنند و می گویند تا رشد کند.

اما در مورد این شخص، منتقدین، عموما از قشر اول هستند. یعنی کسانی که حرصشان در آمده که چرا او... چرا فردی از این قشر، در میان هنرمندان رشد کرده... برای این منتقدین، گویی اصلا مهم نیست که فیلم های سینماهای ما، عموما بسیار هجو و سبک است. اصلا مهم نیست که چرا بسیاری از خانواده های اصیل ما، رویشان نمی شود که پایشان را داخل سینما بگذارند و بچه هایشان به تماشای دوست دختر دوست پسر بازی های چند هنرپیشه سبک و ادبیات سخیف بنشینند.

برای این منتقدین، تا کنون این فیلم ها دغدغه ای نبوده. برای آنها تنها این مهم است که نباید یک آدم ارزشی و با دغدغه های اسلامی وارد جمع کارگردانان شود.

برای آنها مهم نیست که کارگردان این مملکت، فساد را ترویج کند. بی ادبی را گسترش دهد. به اعتقادات اسلامی حمله کند. اینها اصلا مهم نیست.

اما نوبت که به یک کارگردان این تیپی می رسد، همه چیز برایشان مهم می شود. به یکباره دقیق می شوند. ایراد گیر می شوند. چیزهایی که قبلا هم بیشترش را در سینما و تلویزیون دیده بودند. اما صدایشان هم در نمی آمد.

مشکل جای دیگر است. مشکل کارگردان است. هزار انگ می زنند تا او را خسته کنند. می گویند پشتش گرم است. نو پا است. فلان است. بهمان است.

من مطمئنم که اگر کارگردان دیگری هم همین فیلم یا سریال ها را می ساخت، مجوز می گرفت. مشکل این است که بسیاری از کارگردانان ما، تا در فیلم شان چند بی حرمتی نگذارند، انگار فیلم کامل نشده است. بعد هم می گویند که چرا مجوز نمی دهند.

بی خیال...

مسعود جان، فیلمت را بساز. باز هم دغدغه ات محرومین باشد.

ما هم انتقاد می کنیم. اما انتقاد می کنیم تا رشد کنی.

تشویقت هم می کنیم و نقاط مثبت کارت را هم می گوییم تا آنها را تقویت کنی و دلگرم شوی.

خدا قوت