وقتی با کمال تعجب، بیانیه اخیر آقای موسوی (هفدهم) را خواندم، باورم نمی شد که ایشان باز هم رویش بشود خود را مسلمان بنامد و در عین حال، در حمایت از این افراد، بیانیه بدهد!

چند نکته را خطاب به ایشان عرض می کنم:

اول اینکه ایشان در نظر نمی گیرند که دیگر لزومی ندارد که ایشان یا آقای کروبی بیانیه بدهند بلکه این افراد تنها شروع کننده بودند. اکنون دیگر قرار اجتماعات را خیلی از شبکه های خارجی و البته بخشی را هم همین شبکه های اجتماعی می گذارند.

دوم اینکه چرا ایشان در نظر نمی گیرند که این مردم خدا جویی که ایشان مدحشان می کنند، این همه خرابی به بار آوردند؟ چرا ولو در حد یک احتمال، در نظر نمی گیرند که شاید این از پل به پایین پرتاب کردن و غیره، کار منافقین باشد که بخواهند جو را متشنج تر کنند؟! چرا همیشه، بیشترین کسی را که مورد سوء ظن خود قرار می دهند، نظام است؟!

سوم اینکه ایشان باید در نظر داشته باشند که اگر نظام، سعه صدر نداشت، اکنون باید بیانیه های خود را بر روی دیوار زندان می نوشتند. متاسفم که ایشان از آزادی ای که برایشان فراهم شده است، در جهت ایجاد شورش و تشویق تشنج در نظام استفاده می کنند و جوانان مملکت خودشان را فریب داده و به تخریب و اغتشاش، تشویق می نمایند.

چهارم اینکه جا دارد که ایشان قانون اساسی را دوباره بخوانند. تا آنجا که می دانم، کتک زدن مامورین انتظامی و تخریب اموال عمومی، جرم محسوب می شود و کسی که دعوت به این جرم بکند، بیشتر از کسی که این جرم را انجام می دهد، مقصر و مجرم است. در اینگونه موارد گفته می شود که سبب اقوی از مباشر است. اطاعت از ولایت فقیه که جای خود را دارد.

پنجم اینکه چرا در هیچ کجای این بیانیه، به بی حرمتی و دست و سوت در عاشورای حسینی اشاره ای نمی شود؟! فقط بیان گذرای "گر شعارها و حرکات جاهایی به سمت افراط غیر قابل قبول کشانده می شود" برای توصیف این رفتار های زشت کافی است؟! آیا این بی انصافی نیست که این همه مدارای پلیس با شورشیان را که نتیجه آن، این خرابی ها در میادین انقلاب و غیره است، به این نحو توصیف شود و از آن طرف، مسبب آن که همین اقدامات خرابکارانه شورشیان است، به عنوان اقدامات مردم خدا جو عنوان شود؟! گیرم که جاهایی پلیس، اشتباهاتی بکند. اما در مقابل این همه تخریب ها و بلوا ها و تشنج که دامنه را برای اقدامات منافقین در کشور باز می گذارد (که نظیرش را در این کشتار ها و ... دیدیم)، قابل بیان است؟! دریغ از یک جو انصاف در این بیانیه!

ششم اینکه برای انسان این سوال پیش می آید که ایشان که در ابتدای بیانیه خود، اعلام دوستی با دوستان امام حسین علیه السلام و دشمنی با دشمنان ایشان می نمایند، چگونه در ادامه بیانیه، با عزاداران کتک خورده و درد دیده، اعلام دشمنی می کنند و چندین تهمت بزرگ به آنها می زنند و در عین حال، دوستی خود را با کسانی که به عزاداران حمله نموده اند، در روز عزای حسینی، سوت و کف زدند و به اموال مسلمین حمله کردند، اعلام نمودند. از عجایب این روزگار این است که مقصران و مخالفان اتحاد مسلمین، وجهه دینی به خود می گیرند و کار خود را دفاع از دین وانمود می کنند.