بیزارم از هرچی روشن فکریه. از اینکه برای ژست و یا ابداع، یک تکه از دین رو قبول نکنی یا براش اما بیاری. اینکه بخواهیم بگیم آره بابا من هم این طوری فکر می کنم دیگه!

یک تکه از اون رو رعایت کنی و بخش دیگه رو قبول نکنی. آخرش هم خوشحال باشی که دین داری!

حالا این تکه ای، حجاب باشه یا مشروب یا نماز یا ماهواره یا پول حرام و نزول یا نگاه حرام یا تراشیدن ریش یا موسیقی یا دروغ و غیبت.

به قول عزیزی، گذشت اون دوره که قبول نداشتن مد بود. کلاس بود. الان اکثرا می دونن که دینداری سخته. خیلی هم سخته. مرد می خواد که آدم یک عمر، بدون ادا و اصول، بگرده ببینه دین چی می گه و با اعمال خودش تطبیق بده و اعمال خودش رو اصلاح کنه.

باید بتونیم مرجع عالم تر رو پیدا کنیم و سپس مو به مو به رساله اون عمل کنیم. اما امان از این تکبر و غرور که شیطان را هم با آن اعمال و مراتبش، به تباهی کشید.

البته به این سادگی ها هم نیست. گاهی یک عمل، یک ظلم، یک گناه، دل آدم رو طوری سیاه می کنه که دل آدم مهار نمی شه و اطاعت نمی کنه.

به قول خود خدا:

و لاتکونوا من المشکرین * من الذین فرقوا دینهم و کانوا شیعاً کل حزب بما لدیهم فرحون *

(آیه 31 و 32 سوره روم)

و از مشرکین نباشید. از کسانی که دین خود را قطعه قطعه کردند و فرقه فرقه شدند. هر حزبی به آنچه پیش آنهاست، خوشحالند.