یک کلام! آدم باید هر کاری رو فقط برای خدا انجام بده. حتی سر سوزنی هم انتظار از قدر شناسی مردم داشتن، آدم رو قطعا به ناراحتی می رسونه.

بسیاری از مردم، به کسی که بیشتر براشون کار و خدمت کنه، بیشتر انتقاد می کنن و ایراد می گیرن تا کسی که مال بیت المال رو می خوره و عین خیالش هم نیست.

----

یک مکالمه فرضی:

یکی: ای بابا! یه زمانی همه کارخونه ها از ما خرید می کردن. همه سه شیفت کار می کردن. الان کارگرای یک شیفت رو هم به زور حقوق می دن. کسی از ما خرید نمی کنه. اوضامون خیلی بده. خدا .... !

من: ببخشید. یک سوال برام پیش اومد. شما اون زمان که همه ازتون خرید می کردن و وضعتون بهتر بود، میومدی تو مترو و اتوبوس بگی خدا رو شکر اوضاعمون رو به راهه. خدا خیر بده به کسایی که این جامعه رو اداره می کنن؟!!

یکی: {سکوت}

----

فقط می خواستم بگم خیلی از ایراد گرفتن های بعضی ها، از ناسپاس بودن و شاکی بودن همیشگی اونهاست. یعنی وقتی که این مشکل اونها هم نبوده، برای یک چیز دیگه و شاید حتی برای همین چیز! نق می زدن.

نه اینکه ایراد وجود نداره. وجود داره. خیلی هم وجود داره. اما بحث من مربوط به نقص ها نیست. بحث من ناشکری و ناسپاسی بسیاری از ماست.

ناسپاسی نسبت به همسر. نسبت به پدر و مادر. نسبت به اطرافیان. نسبت به دوستان. نسبت به همکاران. نسبت به دولت. نسبت به نظام. نسبت به همه و همه. حتی نسبت به خدا!

وقتی کار مثبتی انجام میشه، تشکر نمی کنیم. اما وقتی کوتاهی ای می شه (تازه اون هم به خیال ما. چه بسا چیزهایی که به نظر ما کوتاهی میاد در صورتی که حکمتی داره و باید انجام می شده)، سریع به هزار شیوه، دادمون بالا می ره.

اصولا داد و بیداد کردن و غر زدن، مد شده!