نمی دونم چه جوری می تونم احساس خودم رو نسبت به زجر آور بودن نشستن در یک کلاس آموزش تاریخچه کامپیوتر و مبانی بیان کنم.

پس از مدتها درس خوندن، به این نتیجه رسیدم که وقتی آدم در آموختن یک مطلب، خیلی جلو بره و تقریبا اشراف خوبی نسبت به اون مطلب علمی پیدا کنه، تازه وقتشه که تاریخچه اون علم و سیر پیشرفت اون رو بشنوه.

اون موقع، شنیدن و مطالعه این تاریخچه، برای آدم بسیار شیرین و جالب و حتی مولد ایده های تازه خواهد بود. چون می فهمد که چگونه کم کم و ذره ذره به پیچیدگی این پیشرفت ها افزوده شده و قدرت آن بیشتر شده است.

تا قبل از اون، چون به ابعاد آنچه اکنون موجود است آگاه نیست، فرقی نمی کند که این پیشرفت، ناگهان بوده یا به تدریج. یا اینکه چه زحمت هایی برای آن کشیده شده است.

به همین دلیل به نظرم بد نیست که درس هایی از این نوع را در دوره دکترا و کارشناسی ارشد آموزش بدهند. آن هم توسط افرادی که خودشون یک دید جامع و کاملی نسبت به اون مطلب داشته باشن.