بی مقدمه، یک سوال!

من و شما، چقدر در خرید هایمان به این توجه می کنیم که موجب بازار گرمی یا رکود چه اجناسی می شویم؟

چهار گونه جنس در بازار کشور خودمان یافت می شود:

١. اجناسی که تولید داخل هستند و علاوه بر این، کلا یا بیشتر، از مواد اولیه تولید داخل نیز استفاده می کنند. در خرید این اجناس، پولی که شما پرداخت می کنید، بخشی به جیب فروشندگان و بخشی به جیب تولید کننده داخلی می رود. مانند کفش ایرانی.

٢. اجناسی که تولید داخل هستند ولی (همه یا بیشتر) مواد اولیه آنها از خارج از کشور تامین می شه. شرکت تولید کننده این اجناس، طبیعتا، مواد اولیه را در قبال پرداخت وجه، از یک شرکت خارجی خریداری می کند. مانند نوشابه زمزم که مواد اولیه طعم دهنده آن از خارج تهیه می شود.

٣. اجناسی که تولید داخل هستند ولی تحت لیسانس یک شرکت خارجی تولید می شوند. این اجناس ممکن است نام آن شرکت خارجی را داشته باشند یا ممکن است با نام داخلی عرضه شوند. نکته ای که در این اجناس مهم است، تحت لیسانس بودن آنها است. شرکت داخلی تولید کننده این اجناس، بابت تولید یا فروش هر عدد از آن اجناس، مبلغی را مستقیما، صرفا به دلیل تحت لیسانس بودن، به آن شرکت خارجی پرداخت می کند. مانند نوشابه های کوکاکولا (که نام یک شرکت خارجی را دارد و بابت آن هزینه ای به کوکاکولای امریکا می پردازد) و نوشابه ارم (که تحت لیسانس است). البته توجه داریم که در مقایسه همین دو محصول هم باید توجه داشته باشیم که محصولی که تنها تحت لیسانس است، ارجح تر از محصولی است که با نام یک محصول خارجی تولید می شود. چون میزان پرداخت، برای این دو نوع با هم تفاوت می کند.

۴. اجناسی که تولید یک شرکت خارجی هستند و جزء واردات و یا حتی قاچاق به حساب می آیند. بدیهی است که جز هزینه دلالی و فروش، بقیه پولی که می دهیم، مستقیما به جیب شرکت خارجی تولید کننده می رود. مانند انواع آدامس ها و پاستیل هایی که در مغازه ها فراوان یافت می شود.

نکته ای که دوست دارم همه ما به اون توجه کنیم، اینه که وقتی وارد یک مغازه می شویم، علاوه بر اطلاعات کلی که در مورد اجناس، کسب می کنیم، به این نکته هم دقت کنیم که اون جنس، در کدام دسته از دسته های بالا قرار می گیرد.

با توضیحاتی که در بالا دادم، بدیهی اسا که همه ما باید سعی کنیم که حداکثر پول، در داخل کشور گردش کند و به عبارتی، کمترین ارز از کشور خارج شود. اونهایی که به بحث ملیت و ملی گرایی اهمیت می دهند که ارزش این را می دانند. دوستانی هم که بحث های عقیدتی را مد نظر قرار می دهند، می دانند که تا وقتی مصالح کشور مسلمان خودمان هست، باید آنرا حفظ کنیم. علاوه بر این که خداوند، حقوق همسایگان (و به تبع آن، همشهریان و هموطنان) را بر بقیه مقدم دانسته است.

در نتیجه در خرید اجناس، باید اولیتی به همان ترتیبی که آورده ام را رعایت کنیم تا چرخ اقتصاد مملکت خود را بیشتر و بیشتر به گردش در آوریم. و صد البته که ممکن است کیفیت یک جنس با وجود ایرانی بودن، پایین تر از یک جنس تحت لیسانس باشد. اما باید توجه داشته باشیم که این که یک کارگر هموطن بیشتر، سر کار برود بهتر است تا مثلا ما کمی بیشتر لذت ببریم.

و صد البته که کافی است کمی سعی کنیم. ممکن است گاهی ناچار شویم که خلاف این اولیت بندی رفتار کنیم (به علت در سختی افتادن و یا حساسیت وسیله ای که می خواهیم از آن استفاده کنیم). اما مهم این است که در رفتار عمومی روزمره خود آنرا لحاظ کنیم. خواهیم دید که با این نگرش، چقدر به هموطنان خود کمک می کنیم که زندگی خود را اداره کنند و همه با هم، زندگی خوبی داشته باشیم.