بنازم محبت خداوند بر بنده هاش رو که سختی کشیدن بنده های خوبش رو حاضره ببینه تا همه بنده هاش راه رو گم نکنن.
اون محبتی که خدای بلند مرتبه به حسین نازنینش داره رو در نظرم میارم
و بعد فکر می کنم که همون خدا با همون محبتش، ببین به همه بنده هاش چقدر محبت داره که حاضره مدت کوتاهی بنده های خوبش سختی بکشن تا ما بنده های عادیش راه رو پیدا کنیم و حق گم نشه میون این همه باطل.
و انصافا ما چقدر این لطفش رو خوب جواب می دیم. و ... اصلا سرمون رو بالا میاریم که همین راه زیبا رو با این همه سختی که برای باقی موندنش کشیده شده توسط این همه بنده خوب و درجه یک خدا، فقط ببینیم یا یک کم راه رفتن توش رو بچشیم؟
خدایا ما رو ببخش و کمک کن که نامرد و ناسپاس و نمک نشناس نباشیم.
