به نظرم خیلی سخت و بی حجاب می یاد که آدم، روزمره های زندگی ش رو، احساسات قلبیش رو، چیزهایی که گاهی خیلی خصوصی هستن، بذاره توی وب و توی یک فضای کاملا پابلیک. که هرکسی، هرچقدر هم ناآشنا و غریبه بتونه با یک کلیک، به اون سرک بکشه.
نوشتن، برای آدم لازمه. اما زدن حرف های دل، یک دفتر شخصی توی کمد می خواد با یک خودکار یا مداد. که آدم بنویسه و بنویسه...
دنیا هم که دیجیتال بشیم، هیچ چیز مثل نوشتن روی کاغذ، آدم رو تخلیه نمی کنه. ذهن رو... دل رو... این رو اضافه کنید به حس خوندن همون نوشته ها با دست خط خود آدم، چند روز، چند ماه یا حتی چند سال بعد...
به نظرم زندگی شخصی و خصوصی آدم، ارزشمندتر از اونه که آدم اونو با نا آشناها قسمت کنه. با دوست، شاید...
