متاسفانه در دنیای امروز ما، این قدر علاقه به یافتن راه های جدید زیاد شده که فراموش کرده ایم که شاید راه رسیدن به معبودمون، در بین همان راه های شناخته شده و فراموش شده باشه.

یادم هست که در جایی خوندم که آقای بهجت رحمت الله علیه در پاسخ به درخواست کسی که معرفی راهی برای سیر الی الله تعالی و دستوراتی را برای عمل کردن، از ایشان می خواست، گفته بودند که مگر اینها در خانه شان رساله عملیه ندارند.

باید بپذیریم که این رساله، دستورات خداوند است در قالب آیات قرآن مجید و دستورات و احادیث پیامبر و ائمه علیهم السلام.

پس بیایید هر از چند گاهی، با توجه به اینکه یادگیری احکامی که مورد نیازه، واجبه، سری به رساله مرجعمون بزنیم و اون رو بخونیم. بله. بخونیم. مثل کتابی که می خونیم. چه چیز واجب تر از مطالعه دستورات خدامون که ما رو امر کرده به انجامش؟ می دونید که اولیاء خدا علیهم السلام، چقدر از عمر شریفشون رو برای آموزش این احکام و تبلیغ اونها صرف کرده اند؟ فکر نمی کنید که بی توجهی به این دستورات و سر سری گرفتن اونها، (پناه به خدا) یک جورایی بی توجهی به خداوند و این اولیاء شریف باشه؟

می دونیم که هیچ عملی برای رسیدن به خداوند، بهتر از عمل به واجبات و ترک محرمات، شناخته نشده است. پس اونها رو یاد بگیریم و عمل کنیم. ان شاء الله.