حماقت و جنایت

جایی مطلبی خوندم از ابراهیم نبوی.

خیلی بهم بر خورد که اینگونه شعورم به تمسخر گرفته شده که چنین قیاسی برام مطرح می شه.

در اون مطلب با آمارهایی نه چندان درست و بلکه غلط و حالا... مهم نیست فرض کنیم درست... می خواست بگه که تلفات حماقت در جامعه بیشتر از تلفات جنایته.

ناراحت شدم چون به نوعی اون رو کوته بینی می دونم. و شاید با مقدار کمتری خوش بینی، یک تحمیق خواننده.

ما که امام حسین که درود و رحمت خدا بر او باد رو دیدیم چرا نباید بفهمیم که همه خونهایی که روی زمین ریخته می شه ارزشش با هم برابر نیست. فرق می کنه که این خون در چه راهی و توسط چه کسی ریخته می شه و خون چه کسی هست.

و این خیلی ظالمانه است که ما مثلا خون یک بیگناه رو که به ظلم روی زمین ریخته می شه با خون یک فردی که حالا بگیم در بد ترین حالت (که من روی همینش هم کلی حرف دارم و موافق نیستم) به علت حماقت و اشتباه کسی روی زمین ریخته می شه برابر بگیریم.

و این به راستی چه مقایسه بی منطقیه که این افراد می کنن.

بله من موافقم که باید به فکر مردم بود و بیشترین تلاش و خرد رو هم برای اونها صرف کرد. اما موافق نیستم که اینگونه معادل سازی کنیم.

با اون که اصلا خیلی از این مشکلات که این آقا صحبتش رو کرده مثل همین ترافیک و غیره رو فقط احمدی نژاد درگیر نیست که این مال دولت های قبل هم بوده که بلکه در دوران اونها رشد آلودگی بیشتر هم باشه. و بعدش هم به فرض بیشتر بودنش هم دلیل نمی شه که همه رو گردن رئیس جمهور بگذاریم بلکه خیلی ها بیشتر از اون مقصر باشن. یکیش رو خودمون فرض کنین که با وجود اینکه می گن ماشین خرابتون رو بیرون نیارین ولی میاریم برای اینکه خودمون راحت تر باشیم. پس ما خودمون هم در این حماقت دخیل هستیم در کنار بقیه. چه در این دولت چه در دولت دیگه. هدفم دفاع از جناحی نیست بلکه می خوام بگم که این برخورد جناحی این آقا درست و منطقی نیست.

بعدش هم این آقا در متنشون خیلی حرفها رو در حاشیه زدن که گویا می خواستن بدون اثبات کردن اتهام های زیادی رو هم در ذهن خواننده شون ناخودآگاه ثبت کنن که اگه کمی با دقت متنش رو بخونین اونا رو پیدا می کنین. به این کار شاید بشه گفت یک جور تلقین غیر مستقیم! یا یادگیری ناخودآگاه!

/ 2 نظر / 7 بازدید