پویش یا سردرگمی؟

در اندیشه حقیر، دو گونه پویش وجود دارد:

گونه اول از نوع علاقه به دانستن است و آموختن. که این در پاسخ به ذهن کنجکاو و جستجو گر بشری است.

نوعی دیگر از پویش وجود دارد که ناشی از سردرگمی است. این نوع، که عموما در افرادی بروز می یابد که به نوعی از مکتب الهی بریده یا ناامید شده اند یا کلا با آن ناآشنا هستند، ناشی از آن است که به دنبال چیزی که این درون آشفته را آرام کند، سر در گم، از هر خمی جرعه ای می نوشند تا گمگشته وجود خود را بیابند.

چیزی هم که در این عصر خود شیفتگی بشر، زیاد داریم، همین مکاتب گوناگون و حرف های پراکنده و فیلسوف مآبانه است. پس حالا حالا ها درگیریم.

به گفته امام محمد باقر که جانم فدای او باد: «وقتى که یأس و ناامیدى تمام مردم را فرا گرفت و دیگر از هر جهت خود را در بن‏بست احساس کردند، امام غائب علیه‏السلام قیام مى‏کند.»

البته امام علیه السلام این فرمایش را برای ناامیدی از هر حکومتی در عصر آخر الزمان فرموده اند. اما فکر کنم بتوان آنرا برای مکاتب هم به کار برد. زیرا حکومت ها بر پایه مکاتب بنا نهاده شده اند.

/ 4 نظر / 11 بازدید
مرتضی

سلام خسته نباشید وبلاگ مفید وپرمحتوایی دارید لطف کنید به وبلاگ بنده هم سری بزنید ونظری دهید بلکه درجهت بهبودی حرکت کند. ایام سوگواری مولاعلی(ع)را تسلیت می گویم. ممنون/التماس دعا یاعلی

گمنام

گنگه !منظورت رو نمی فهمم[بازنده]

دختر و پسرا

سلام درسته و موافقم اما فکر میک نم برای موفقیت مکتب و فرهنگی و حتی فردی تنها یاس کافی نیست یاسی که شعله امید و حرکت را در وجود انسان روشن کند می تواند محرک انسان به سمت فرهنگ انتظار باشد.

حسین اقبالی

سلام دوست عزیز باز هم از مطالعه ی نظرات و ژست های شما لذت بردم یا علی[گل]